|
9 sep 2004
Onderdeel:
Wageningen-UR
Nummer:
0429_1
Boeren in de irrigatielandbouw fors laten betalen voor water, lost in landen als India en Indonesi dikwijls niets op. Het waterverbruik wordt er niet efficinter door. Dit blijkt uit een onderzoek van het LEI in samenwerking met het International Water Management Institute (IWMI) in Colombo en het International Food and Policy Research Institute (IFPRI) in Washington.Water een reel prijskaartje geven is de laatste jaren een gangbaar advies. Als boeren meer voor water moeten betalen, zullen ze er zuiniger mee omgaan en zullen de watertekorten verminderen, zo is het idee. In de praktijk valt dit echter tegen. Dr Petra Hellegers van het LEI en haar collegas van IWMI en IFPRI maken dat duidelijk met een aantal casestudies. Deze betreffen de regios Kemry in Egypte, Tadla in Marokko, Haryana in India, Brantas in Indonesi en de regio Crimea in de Oekrane.>P>Deze intensief gerrigeerde gebieden kampen met serieuze watertekorten. Boeren laten betalen voor water dat ze via kanalen krijgen aangeleverd, blijkt weinig effect te sorteren: in India en Marokko is er bijvoorbeeld sprake van excessieve grondwateronttrekking. Boeren pompen grondwater op en dit valt moeilijk te controleren. Het resultaat is dat boeren ondanks quotas of hogere waterprijzen evenveel water gebruiken als voorheen.De onderzoekers noemen ook de praktische moeilijkheden bij een systeem van quotas. In de Oekrane is dit systeem toegepast en hier blijkt bijvoorbeeld dat voor een vergunning alleen al twaalf verschillende documenten van verschillende instanties nodig zijn. De procedures zijn voor individuele boeren veel te complex en bureaucratisch. De Oekrane is een uitzonderlijk voorbeeld, maar het geeft wel aan wat er fout kan gaan.Ook het meetsysteem dat wordt ingevoerd om boeren te laten betalen voor water kan op een fiasco uitlopen. Zo wordt het Irrigation Improvement Project in Egypte genoemd. Dit project was oorspronkelijk bedoeld om water te besparen, maar dat mislukte.Als autoriteiten toch een prijskaartje aan water willen geven, hebben Hellegers en haar collegas het volgende advies: bereken een waterprijs per hectare of per gewastype (sommige gewassen hebben meer water nodig dan andere). Dit systeem brengt weinig administratieve kosten en geen complex meetsysteem met zich mee en is transparanter.De onderzoekers vragen zich wel af of alle kosten van irrigatie aan de landbouw doorgerekend moeten worden, aangezien niet alleen de landbouw is gebaat bij irrigatie, maar ook de consument, middels lagere voedselprijzen en voedsel zekerheid. / Hugo Bouter
|