-
21-10-2010
-
Willem Brandenburg
Om naar de toekomst toe te kunnen voldoen aan een toenemende vraag naar agrarische producten voor een wereldbevolking die in 2050 9,3miljard mensen telt dient de agroproductie te verdubbelen. Het is niet zozeer de vraag of dit mogelijk is, maar wel of dat op een duurzame manier mogelijk is. Die vraag kan niet zonder meer met ja worden beantwoord gezien alle competing claims op het land en gelet op de noodzaak om ook de biodiversiteit te behouden. Het lijkt dan ook niet zomaar iets futuristisch maar pure noodzaak om duurzame zeebouw in ogenschouw te nemen: laten we de transitie van 10.000 jaar geleden (van jagen en verzamelen naar plantenteelt en dierhouderij) nu ook introduceren in de mariene omgeving, maar wel met de kennis en ervaring die 10.000 jaar landbouw ons heeft opgeleverd.
Met name in Zuidoost Azië wordt zeewier al eeuwenlang benut. Het werd daartoe verzameld en op beperkte schaal geteeld in kustwateren. Vanaf 1950 heeft deze teelt vooral in China een enorme vlucht genomen en is uitgegroeid 
tot een volwaardige industrie.
Om de agroproductie te verdubbelen dient in elk geval de plantaardige productie te verdubbelen en om dit op duurzame wijze te bereiken gaan we naar zee. En wel naar die plaatsen waar we de hotspots van mariene biodiversiteit niet in de weg zitten. We maken gebruik van nutriënten die in zee zijn terecht gekomen ten gevolge van menselijke activiteiten.
Ten aanzien van de voedselzekerheid per 2050 speelt de eiwitvoorziening een centrale rol. Het blijkt nu dat zeewieren hierin een belangrijke rol kunnen spelen. Sommige wieren hebben een hoog eiwitgehalte >25% van de drogestof en combineren dit met de functionaliteit van dierlijke eiwitten. Dat betekent dat we op grond van plantaardige productie naar de toekomst toe de eiwitvoorziening kunnen waarborgen en tegelijkertijd de ecologische voetafdruk van de voedselproductie kunnen reduceren. Voor de eiwitvoorziening per 2050 in de humane voeding is slechts 180.000km2 zeewierteelt nodig ofwel tweemaal Portugal.
In de agroproductie wordt daarnaast de beschikbaarheid van fosfor nijpend. Nu we weten dat jaarlijks zo’n 30miljoen ton fosfor (meer dan de jaarlijkse mijnbouwproductie) in zee loopt, is het de moeite waard om dat te recyclen. Waarom dat niet zo gedaan dat we het eerst benutten voor zeewierteelt om het dan vervolgens te winnen en weer in de landbouw toe te passen?
Willem Brandenburg, Wageningen UR Plant Research International Agrosysteemkunde