Huisjesmelker
In vergelijking met ander steden hebben we in Wageningen weinig problemen met studentenkamers. Zelfs voor buitenlui en buitenlanders hebben we plaats. De stacaravans op de camping worden hier niet bevolkt door aankomende studenten, maar door rustzoekende randstedelingen met hun gezin.
Ook de kamers van de staf schenen helemaal in orde te zijn. De bezemkast die in universitair Nederland de kenniseconomie versterkt en daarom als werkplek dient voor veelbelovende jonge onderzoekers, kennen wij niet. De bezemkast is hier alleen in gebruik voor onze reinigingsmiddelen of zoiets. Verbazingwekkend is het dat onze vele managers nu hebben besloten om de vermeende kamernood als een soort beleidsinstrument te gaan gebruiken. Het is logisch dat er voor onderzoek van derden voor kamers van onderzoekers betaald wordt. Het is ook logisch dat de leerstoelgroepen eindelijk ook het geld voor deze onderzoekskamers krijgen. Het is echter apekool dat leerstoelgroepen, omdat zij geld voor de kamers van onderzoekers ontvangen, ook de kamers van de staf uit deze middelen moeten gaan betalen. Dit beleid lijkt op de huisvesting van gasstarbeiders uit de jaren zestig . Toen propten huisjesmelkers zoveel mogelijk Italianen en Spanjaarden in een uitgewoond krot. Rijkdom was hun beloning. Uiteindelijk heeft de brandweer aan deze oplichterij een eind gemaakt.
Nu krijgt in Wageningen de Hoogleraar de rol van huisjesmelker. Als er veel medewerkers op een kamer worden gezet, veranderen de rode cijfers vanzelf in zwarte.
Misschien dat een cursus economie voor beginners dit wanbeleid nog kan stoppen.
Kees de Hoog
(bron: Resource, Weekblad voor Wageningen UR)