Data Collection Framework (DCF)

DCF staat voor Data Collection Framework. De DCF is Europese wetgeving welke bestaat uit een aantal verordeningen en beschikkingen die de lidstaten van de EU verplichten gegevens te verzamelen over de visserij en de visbestanden. Het gaat om biologische gegevens over de visbestanden en economische en statistische gegevens over de visserij, aquacultuur en verwerkende visindustrie.

In de DCF wetgeving is vastgelegd welke gegevens er moeten worden verzameld en wanneer ze moeten worden opgeleverd. Er zijn criteria gesteld aan de kwaliteit die wordt nagestreefd. Ook wordt samenwerking tussen de lidstaten bij het verzamelen en analyseren van de gegevens door de DCF gestimuleerd.

De DCF in Nederland wordt uitgevoerd door IMARES en LEI in opdracht van het Ministerie van Economische Zaken (EZ).

IMARES is het instituut in Nederland voor strategische en toegepast wetenschappelijk onderzoek naar mariene ecosystemen t.b.v. duurzaam beheer, gebruik en exploitatie van kust en zee. Het LEI doet economische en sociaal onderzoek voor overheden, bedrijven en organisaties. Zowel IMARES als het LEI maken deel uit van Wageningen UR (University & Research centre).

Op nationaal niveau wordt het onderzoek gecoördineerd door de nationale correspondent bij EL&I. Hij is tevens de contactpersoon van Nederland met de Europese Commissie over de uitvoering van de DCF.

Achtergrond

In 2002 werden een aantal Europese Verordeningen van kracht die Lidstaten verplichten jaarlijks biologische en economische gegevens te verzamelen over de visbestanden in zee en de visserij daarop. Deze verordeningen gezamenlijk wordt ook wel de “Data Collection Framework” (DCF) genoemd. Met de DCF wil de Europese Commissie zeker stellen dat de Lidstaten de gegevens verzamelen die zij nodig heeft om het Europese Visserijbeleid te kunnen uitvoeren. In de DCF Is vrij nauwkeurig aangegeven wat voor soort gegevens er moeten worden verzameld. Het gaat hier om gegevens over de aanvoer en de inspanning van de visserij, gegevens over bijvangsten en opbrengsten in de visserij. Ook moeten bijdragen worden geleverd aan internationale bestandsopnamen met onderzoeksvaartuigen. Sinds kort zijn de Lidstaten ook verplicht om een aantal gegevens over de recreatieve visserij op zee te verzamelen. De gegevens moeten worden verzameld in alle gebieden waar de Europese vloot actief is, ook als dat buiten de Europese wateren is. Ieder Lidstaat moet jaarlijks een nationaal onderzoeksprogramma maken waarin staat aangegeven welke gegevens zullen worden verzameld. De Europese Commissie (EC) beoordeelt of dit programma  aan de voorwaarden in de DCF voldoen. Indien dat het geval is, kan het worden uitgevoerd.  Na afloop van het jaar moet een technische rapportage worden gemaakt waarin de Lidstaat aangegeven staat wat er allemaal is gedaan. De EC moedigt de Lidstaten aan om nauwer samen te gaan werken met de uitvoering van de DCF en organiseert daarom jaarlijks een aantal Regionale Coördinatie Meetings waar de Lidstaten hun onderzoek op elkaar afstemmen.

Het biologische onderzoek, dat Nederland in het kader van de DCF uitvoert, vindt plaats bij het CVO en is onderdeel van de wettelijke taken. Het economisch onderzoek wordt door het LEI uitgevoerd. Beide instituten werken in dit kader nauw samen.