Nieuwe onderzoeker Brita Trapman maakt kennis met de sector

Nieuws

Nieuwe onderzoeker Brita Trapman maakt kennis met de sector

Gepubliceerd op
24 maart 2015

Onderzoeker Brita Trapman is sinds vorige maand werkzaam als sociaal wetenschapper bij IMARES. In het kader van haar inwerktraject was ze vorige week met de pulswinger GO 23 naar zee. Samen met collega’s voor onderzoek naar discardsoverleving. Brita wilde snel contact met de sector en ervaren hoe het werk van een visserman is. Na terugkomst beschreef ze haar ervaringen in Visserijnieuws.

Als sociale wetenschapper probeer ik te achterhalen waarom vissers welke keuzes in hun visserijpraktijk maken. Goed inzicht in visserijgedrag en het meenemen van de kennis en de kunde van de vissers is essentieel voor het onderzoek en voor het beheer van de visserij. Door mee te gaan op de GO 23 kon ik aan den lijve ervaren hoe het werkende leven van een visserman eruit ziet (bij mooi weer dan, want het was bijna de hele week zonnig en de zee was vlak). Het schip stond deze week onder leiding van reder Kommer de Vogel, zodat de vaste schipper Kees de Vogel kon genieten van een week vakantie.

IMAG0058_1000.jpg

We voeren zondagavond weg uit Stellendam en stoomden richting de kust van Engeland. Om half acht ’s ochtends gingen de netten voor het eerst uit en vanaf dat moment elke twee uur tot en met donderdagnacht. Ik was onder de indruk van de hoeveelheid vis die in razend tempo gestript werd en van de discipline van de bemanning om elke keer weer uit hun kooi te komen als de onverbiddelijke toeter klonk. ,,Dit is anders een relaxed weekje voor ons’’, aldus het jongste bemanningslid Geerd van Velzen. ,,De vangsten zijn deze week slecht en het weer goed, dus we zijn veel minder druk dan gewoonlijk’.

Uiteraard heb ik zelf ook een paar trekken geholpen met strippen. Met mijn tempo had ik niet het gevoel dat ik heel veel bijdroeg, maar het zorgde wel voor hilariteit onder de bemanning.

Het viel mij op hoe de bemanning werkt als een geoliede machine. Aan dek, aan de band en zelfs in de kombuis heeft iedereen zijn vaste plek. ,,Deze strakke samenwerking is ook nodig’’ legt Kommer mij uit, ,anders krijg je bij slecht weer levensgevaarlijke situaties.’’

Ik begreep dat de GO 23 in een lastig parket zit. Hun tongquotum is niet toereikend om er het hele jaar op te vissen en met puls zijn de scholvangsten niet rendabel genoeg om daar helemaal voor te gaan. Idealiter vangen ze een net vol schol met een boel tong erbij. Kommer probeerde dit door met nieuwe treklijntjes te experimenteren, maar het resultaat viel tegen. Hoewel de visserman de zeebodem goed kent, weet hij nooit zeker wat hij in zijn net zult vinden, want het blijft onmogelijk om precies te zien wat er onder water gebeurt.

IMAG0037_1000.jpg

Tijdens de week maakte niet ik niet alleen kennis met het werk van de vissers maar ook met dat van mijn collega’s. Pieke Molenaar en Ronald Bol waren namelijk ook mee aan boord voor het onderzoek naar de overleving van discards. Speciaal hiervoor hadden ze kasten aan boord gezet met bakken water erin, waarin ondermaatse scholletjes en scharretjes bewaard en gemonitord werden. De stellages zijn goed uitgedacht zodat het water steeds ververst wordt en er voldoende zuurstof in het water blijft. Mijn collega’s hadden er veel werk aan om iedere vis nauwkeurig te inspecteren op beschadigingen en levendigheid en om de goede conditie in de bakken te controleren en te waarborgen. Aan het einde van de week, na het lossen van de vangsten, werden deze kasten van het schip getakeld, zodat we de ontwikkeling van de scholletjes en scharretjes in de IMARES-vestiging in Yerseke verder kunnen volgen.

Toen ik vrijdag weer thuis was met een emmer heerlijke vis en een golvend hoofd had ik het gevoel alsof ik een maand van huis was geweest, zo anders voelt het verstrijken van de tijd op zee dan op land. Een relaxed weekje? Ik ben onder de indruk van het harde werk van de visserman, zelfs in een relatief rustige week! En of ik zeeziek ben geworden? Nee, maar hoe mijn maag zal reageren bij storm kan ik nog niet zeggen.

Hartelijk dank voor de gastvrijheid aan de mannen van de GO 23!

Brita Trapman

(Dit verhaal is verschenen in Visserijnieuws)