Project

Kennislacunes PAS

Binnen de PAS moet ervoor worden gezorgd dat in alle Natura 2000-gebieden er een goed onderbouwde analyse beschikbaar is waaruit blijkt dat er voldoende maatregelen worden genomen om de te beschermen habitattypen een toekomst te garanderen en blijkt of er ruimte is voor nieuwe depositie van stikstof. Deze gebiedsanalyse zal onderdeel uitmaken van het beheerplan dat voor elk Natura 2000-gebied wordt opgesteld.

Binnen de PAS wordt de lokale depositie (zowel de huidige als voorspellingen voor 2020 en 2030) gelegd naast de kritische depositiewaarde van de stikstofgevoelige habitats. Met behulp van de herstelmaatregelen, die op habitat- en landschapsniveau kunnen worden ingezet, wordt vervolgens gekeken of er “wetenschappelijk gezien redelijkerwijs geen twijfel is dat de instandhoudingsdoelstellingen niet in gevaar komen, waarbij behoud is geborgd en indien relevant er ook verbetering dan wel uitbreiding kan plaatsvinden”. Deze formulering vindt zijn basis in uitspraken van de Raad van State waarbij vergunningaanvragen tegen het licht van de Natuurbeschermingswet worden gehouden. Voor de ecologische onderbouwing van PAS zijn inmiddels herstelstrategieën opgesteld voor de soorten en habitattypen van N2000. Deze herstelstrategieën zijn tot stand gekomen door middel van een uitgebreid werkproces, waarbij het projectteam de ecologische experts van Nederland over de huidige stand van zaken rondom herstelbeheer heeft geconsulteerd (inmiddels meer dan 70 mede-auteurs). Het Kennisnetwerk OBN heeft hierbij een centrale rol gespeeld en zal ook in de vervolgfase onmisbaar zijn. Het doel van de herstelstrategieën is om de beste beschikbare kennis bijeen te brengen en op een systematische manier te ontsluiten voor toepassing in de praktijk.

De genoemde herstelmaatregelen zijn hierbij onderverdeeld in drie categorieën, te weten 'bewezen maatregelen', 'vuistregels' en 'hypothetische maatregelen', omdat de effectiviteit van maatregelen niet in alle habitats even goed is onderzocht. Daarnaast zijn niet van alle habitats de relevante sturende processen voor behoud en/of ontwikkeling van natuurkwaliteit bekend. Deze zijn in de herstelstrategieën door middel van kennislacunes benoemd.

In 2013 zijn de herstelstrategieën reeds toegepast in de 134 gebieden waar stikstofdepositie de gegeven kritische depositiewaarde overschrijdt. De rapportages van deze gebiedsanalyses (fase III) laten zien dat ook bij de toepassing van de herstelstrategieën in de 134 gebieden kennislacunes naar voren komen die werking van de PAS negatief (kunnen) beïnvloeden.

De kennisbehoefte ligt bij het identificeren van kennislacunes op basis van de gebiedsanalyses die inmiddels zijn opgesteld (fase III), waarbij rekening moet worden gehouden met onzekerheden (plus evt. juridische consequenties die voortkomen uit kennislacunes), zolang de effectiviteit van de PAS-herstelstrategieën nog niet kan worden gemeten.

Publicaties