Alumniverhaal

Alumna Ivonne Rietjens - MSc Molecular Life Sciences

Op de middelbare school kon ik niet goed kiezen wat ik als vervolgopleiding wilde doen en in Wageningen was er toen een brede natuurwetenschappelijke propedeuse. Deze brede N-propedeuse was voor veel Wageningse studierichtingen hetzelfde, en dus volgde je colleges en practica met de plantenwetenschappers, de voedingstechnologen enzovoorts. Na dat jaar kon je uiteindelijk je definitieve studierichting kiezen. Deze brede propedeuse zie je nu terugkomen in het oriëntatiejaar life sciences aan deze universiteit. Vanuit dat oriëntatiejaar besloot ik om Moleculaire Levenswetenschappen te gaan studeren.

Ik koos er bewust voor om weer te gaan werken op de universiteit.
Moleculaire Levenswetenschappen in Wageningen
Moleculaire Levenswetenschappen in Wageningen

Ik heb eigenlijk altijd al wel hoogleraar willen worden, wat ook mijn beslissing heeft gemotiveerd om terug te gaan naar de universiteit. Ik heb meer dan tien jaar bij biochemie gewerkt en daar onderzoek in de biochemische toxicologie opgezet. In 1989 heb ik ook een ‘sabatical leave’ genomen om een paar maanden naar het “National Institutes of Health” in Bethesda, Amerika te gaan.

In 1997 werd ik benoemd tot persoonlijk hoogleraar bij biochemie. Later kwam er ook bij toxicologie een vacature. Doordat ik nog onderzoeken had lopen bij biochemie werkte ik een tijdje parttime bij biochemie en parttime bij toxicologie, samen weer fulltime. In wezen zijn beiden leerstoelgroepen fundamenteel bezig, maar het vak toxicologie heeft daarnaast ook een maatschappelijke dimensie gericht op het advieswerk met betrekking tot het veilig gebruik van chemicaliën als additieven, geneesmiddelen, geur- en smaakstoffen, pesticiden en chemicaliën op de werkplek. Dat heeft ook mijn interesse en maakt het werken in de toxicologie afwisselend.

Er komen bij toxicologie wel eens moleculaire levenswetenschappers hun afstudeervak doen, maar jammer genoeg nog niet zo vaak als wij bij toxicologie graag zouden zien. De meerwaarde van moleculaire levenswetenschappers is dat ze niet snel over stoffen praten zonder de chemie of zelfs de structuur te kennen.