Studentenverhaal

''Met vragen aan allerlei mensen, goed kijken en zoeken kom je best veel te weten in korte tijd.''

Voordat Esther op stage ging in haar master International Development Studies schreef ze haar bachelorscriptie over verschillende vormen van recht op water die naast elkaar bestaan in India. Mensen doen bijvoorbeeld een beroep op de overheid, op traditie of op godsdienst om hun recht op water te verkrijgen. Dat bestaat allemaal naast elkaar en het is maar de vraag hoe zoiets uitpakt in het geheel. Wie hebben uiteindelijk baat bij zoveel soorten recht? Vullen verschillende rechten elkaar aan of ontstaan er gaten in de regelgeving?

Ik kon veel opgedane technieken uit bepaalde vakken in mijn stage gebruiken.

Opleiding

Esther: 'Door het schrijven van mijn bachelorscriptie had ik al enige kennis van zaken voor ik daadwerkelijk op stage ging in mijn master International Development Studies . Ik heb een heleboel NGO’s in India bezocht en er vier extra goed bestudeerd. Een NGO is een niet-gouvernementele organisatie, oftewel een organisatie die een belangengroep vertegenwoordigt en onafhankelijk van de overheid is.

Met vragen aan allerlei mensen, goed kijken en zoeken kom je best veel te weten in korte tijd. Het was leuk om met mensen van de NGO's, bestuurders en gezinnen te praten. Hoe je zoiets aanpakt, hoe je de vragen stelt en de informatie netjes opslaat had ik al geleerd in de bachelor met een vak over methoden en technieken en in het tweedejaars onderzoekspracticum, waarvoor ik naar Ierland ben geweest.'

Stage

'De NGO’s die ik bezocht houden zich voornamelijk bezig met het verbeteren van de huidige irrigatie-situatie in dorpen. Maar omdat gender tegenwoordig een ‘hot topic’ is, moeten de NGO’s vrouwen laten meedoen in hun projecten om sponsorgeld binnen te halen. In de praktijk zijn de NGO’s vooral bezig met het begeleiden van spaar- en kredietgroepen voor vrouwen. Vrouwen worden nauwelijks bij irrigatie zelf betrokken. In het begin was ik daar wel wat negatief over. Ik vond het jammer dat de vrouwen niet mee konden doen in de irrigatie-projecten, omdat dat voor hen ook belangrijk is. Maar later bleek dat vrouwen toch wel meer toegang tot water kregen. Spaar- en kredietgroepen hadden als gevolg dat vrouwen meer werden geaccepteerd als serieuze discussiepartners in de maatschappij. Deze groepen waren dus een omweg om vrouwen meer te laten participeren. De kans is groter dat ze dan uiteindelijk ook worden geaccepteerd bij irrigatieprojecten.'