Agro-ecologische praktijken ter verbetering van de weerbaarheid van kleine boeren tegen klimaatschommelingen: inzichten uit de Noord-Soedanese agro-ecologische zone van Burkina Faso

Deze scriptie onderzoekt het potentieel van agro-ecologische (AE) praktijken en agro-ecologische intensivering (AEI) om de productiviteit, voedselzelfvoorziening en veerkracht van kleine boeren in regenafhankelijke systemen in de Noord-Soedanese agro-ecologische zone van Burkina Faso te verbeteren. De landbouw in de regio kampt met grote uitdagingen, waaronder klimaatvariabiliteit, afnemende bodemvruchtbaarheid en beperkte toegang tot inputs, die opbrengstverbetering belemmeren. Door middel van bedrijfskarakterisering, participatieve beoordeling van veerkracht, experimenten op het bedrijf en gewasmodellering analyseert de studie de adoptiecriteria, risicoperceptie, adaptieve capaciteiten en de prestaties van AEI-praktijken. De resultaten tonen aan dat boeren prioriteit geven aan opbrengstverbetering, maar AEI-praktijken beoordelen aan de hand van meerdere sociaaleconomische en arbeidsgerelateerde criteria. Gezamenlijk door boeren en onderzoekers ontwikkelde landbouwsystemen leverden aanzienlijke opbrengstverhogingen op, wat de waarde van participatieve innovatie benadrukt. Simulaties op lange termijn laten echter zien dat klimaatrisico's, met name neerslagvariabiliteit, de voedselzekerheid van huishoudens sterk kunnen beïnvloeden. De studie benadrukt dat succesvolle agro-ecologische transities een verbeterd risicobeheer, toegang tot hulpbronnen en een ondersteunende institutionele omgeving vereisen.