Cellen een thuis geven: kunnen microfluidische systemen dienen als gereedschapskist voor de risicobeoordelingen van de toekomst?

Traditionele dierproeven zijn vaak traag, duur en kunnen de risico's voor de mens niet altijd nauwkeurig voorspellen. De veiligheidsbeoordeling van chemicaliën verschuift daardoor van dierproeven naar Next-Generation Risk Assessments: een moderne aanpak die gebruikmaakt van computermodellen en menselijke cellen. Een prominente en innovatieve technologie hiervan zijn microfluïdische systemen. In deze systemen groeien cellen in een 3D omgeving met stromende voedingsstoffen, waardoor ze zich "thuis voelen" en zich gedragen zoals in het menselijk lichaam. Dit proefschrift onderzocht of deze systemen klaar zijn voor toekomstige routinematige veiligheidstesten. De studie toont een belangrijke uitdaging aan: veel chemicaliën gaan verloren door verdamping of binding aan de materialen van het systeem voordat ze de cellen bereiken. Echter, bij het bestuderen van leveraandoeningen zoals een verstoorde galstroom (cholestase), lieten de resultaten grote potentie zien. Deze proefschrift toont aan dat microfluïdische systemen, na verdere optimalisatie, een betrouwbaar en nauwkeurig gereedschap kunnen zijn om veiligheidsrisico's te voorspellen zonder dierproeven.