Kansen en valkuilen van zonneparken voor wilde dieren in landbouwgebieden

In dit proefschrift wordt onderzocht of zonneparken in agrarische landschappen een gunstige of ongunstige invloed hebben op in het wild levende gewervelde dieren in een intensief agrarisch landschap.
Bij vleermuissoorten werd in zonneparken een lagere soortendiversiteit en activiteit waargenomen in vergelijking met intensief beheerde graslanden en extensief beheerde weiden, wat wijst op een over het algemeen verminderde habitatkwaliteit. Europese hazen maakten meer gebruik van zonneparken dan van de controle, voornamelijk als schuilplaats overdag in plaats van als foerageergebied. Daarmee vervulden de zonneparken een rol die gewoonlijk door heggen wordt ingevuld. Ook reeën en egels gaven in sommige gevallen de voorkeur aan deze gebieden.
Bij vogels was de soortenrijkdom laag binnen de met zonnepanelen bedekte gebieden, maar vergelijkbaar met die in de omliggende leefgebieden aan de randen van de velden. Grotere velden, naar het zuiden gerichte panelen en beheer op basis van maaien voorspelden een hogere soortenrijkdom, wat suggereert dat de randzones kunnen worden ingericht als biodiversiteitsrijke buffers rond de minder kwalitatieve binnengebieden met panelen.
Over het geheel genomen zet het huidige ontwerp van zonnevelden de wilde fauna onder druk, maar door gericht beheer en aanpassingen in de indeling kunnen deze velden worden omgevormd tot waardevolle alternatieve leefgebieden.