Over de dynamiek en stagnatie in het gebruik van aardappelvariëteiten en verbeterd pootgoed in Kenia.

Aardappelen zijn uitgegroeid tot een essentieel gewas voor de voedselvoorziening, voeding en inkomenszekerheid van kleine boeren in Kenia. De afgelopen decennia zijn aanzienlijke investeringen gedaan in veredeling, verbeterde rassen, gewasbeheer en zaadsystemen om de productiviteit te verhogen. Ondanks deze inspanningen zijn de nationale opbrengsten gestagneerd rond de 10 ton per hectare, ver onder het potentieel. Interventies waren grotendeels gericht op het verbeteren van de toegang tot kwaliteitszaad en gewenste rassen, de introductie van snelle vermeerderingstechnologieën en gedecentraliseerde zaadvermeerderingssystemen. Deze initiatieven hebben echter de complexe sociaaleconomische, institutionele en gedragsfactoren die van invloed zijn op de zaadkeuze van boeren en de prestaties van de sector, niet volledig aangepakt. Deze scriptie onderzoekt de Keniaanse aardappelsector vanuit een systeemperspectief en analyseert historische trends, zaadproductietechnologieën, gedecentraliseerde zaadsystemen en het zaadkeuzegedrag van boeren. De bevindingen tonen aan dat technologieën zoals bewortelde apicale stekken en gedecentraliseerde zaadvermeerdering de toegang tot kwaliteitszaad kunnen verbeteren, maar dat duurzame groei van de sector bredere hervormingen vereist die zich richten op marktstructuren, regelgeving, plaag- en ziektebestrijding en boergerichte innovatiebenaderingen.