Van hap tot systeem: de rol van weidemanagement in melkproductiesystemen

Dit proefschrift onderzocht hoe de overgebleven grashoogte na weiden het aandeel en de opname van vers gras in het rantsoen van melkkoeien beïnvloedt, evenals grasgroei, graasgedrag, melkproductie en methaanemissies, zowel uitgedrukt op dier- als op hectareniveau. Daarnaast werd geëvalueerd hoe de infrastructuur van voeder- en supplementatieplaatsen de dierprestaties en de economische rendabiliteit van gemengde voersystemen beïnvloedt. Een hogere grashoogte na weiden bevorderde consistent graasgedrag, die werd gekenmerkt door kortere maar frequentere graasperiodes, hogere opname­snelheden en een grotere ruimtelijke exploratie, wat resulteerde in een hogere opname van vers gras, een hogere melkproductie, een betere lichaamsconditiescore en een lagere methaanintensiteit zonder toename van de absolute emissies, hoewel het stikstofverlies toenam. Deze voordelen op dierniveau werden deels gecompenseerd door een lagere veebezetting per hectare, waardoor de opname van vers gras per hectare en de economische resultaten per hectare vergelijkbaar waren. Studies naar infrastructuur toonden een vergelijkbare productiviteit aan tussen compoststallen en buitenverblijven in gemengde voersystemen, met een grotere economische rendabiliteit voor buitenverblijven. Samenvattend, toont dit proefschrift aan dat een geïntegreerde benadering van weidemanagement, supplementatie en infrastructuur kan bijdragen aan een efficiënter nutriëntengebruik, een lagere methaanintensiteit en het behoud van concurrerende melkproductieniveaus.