Wilde Pedagogiek: Relationeel Leren in, met en voor een Meer-dan-Menselijke Wereld

Hedendaagse sociaal-ecologische crises leggen steeds duidelijker de beperkingen bloot van een mensgedomineerd wereldbeeld dat diep verankerd ligt in de westerse samenleving en haar instituties. Deze dissertatie onderzoekt de implicaties daarvan voor het hoger onderwijs en verkent wilde pedagogiek als een manier van leren in, met, en voor de meer-dan-menselijke wereld. Op basis van een collectieve casestudie van drie door wilde pedagogiek geïnspireerde vakken, met participatieve immersie, reflectieve vragenlijsten en wandelinterviews, is onderzocht hoe wilde pedagogiek kan worden geconceptualiseerd en vormgegeven in het westerse hoger onderwijs. De bevindingen suggereren dat wilde pedagogiek processen van relationeel worden bevordert door de ontwikkeling van relationeel bewustzijn, nieuwe inzichten in meer-dan-menselijke werelden en versterkte verbindingen met zichzelf, anderen en de meer-dan-menselijke wereld. Daarnaast nodigt zij uit tot hernieuwde reflectie op doelen, verantwoordelijkheden en handelingsvermogen. Diepe zorg voor de aarde komt hierbij naar voren als een integraal aspect van relationeel worden. De dissertatie betoogt dat wilde pedagogiek kan bijdragen aan een meer zorgzame en hoopvolle toekomst voor een meer-dan-menselijke wereld.