Zoogdierdichtheidsschatting met cameravallen: nieuwe perspectieven

Betrouwbare schattingen van de abundantie van wilde dieren zijn essentieel voor ecologisch onderzoek en natuurbeheer, maar blijven voor veel soorten moeilijk te verkrijgen. In de afgelopen decennia zijn cameravallen een centraal instrument geworden voor wildmonitoring, omdat zij niet-invasieve waarnemingen mogelijk maken over grote ruimtelijke en temporele schalen. Cameravallen weerspiegelen echter niet rechtstreeks de dichtheid van dieren. De waargenomen detectiefrequenties worden bepaald door detectieprocessen die afhankelijk zijn van biotische en abiotische factoren, waaronder sensoreigenschappen, plaatsingsgeometrie, dierlijke beweging, lichaamsgrootte en omgevingscondities. Variatie in detecteerbaarheid vormt daardoor een belangrijke beperking voor het trekken van conclusies op basis van cameravalgegevens. Dit proefschrift onderzoekt hoe de schatting van wilddichtheid met cameravalgegevens kan worden verbeterd door detectieprocessen en detecteerbaarheid expliciet in rekening te brengen, met een focus op ongemarkeerde terrestrische zoogdieren die niet individueel kunnen worden geïdentificeerd. Met het Random Encounter Model (REM) als analytisch raamwerk wordt onderzocht hoe plaatsingskeuzes, detectiegeometrie en datastructuur gezamenlijk bepalen wat kan worden afgeleid uit cameravalwaarnemingen.