Alumni verhaal Mobi van der Linden

Mobi: Economie was altijd het vak dat ik het leukste vond. Tegelijkertijd wilde ik dat het ook maatschappelijk relevant was. In veel andere steden voelde economie voor mij te veel als bedrijfseconomie. Dat vond ik eerlijk gezegd een beetje saai klinken. In Wageningen vond ik juist een combinatie die perfect bij mijn interesses paste: economie én beleid. Destijds had ik ook veel interesse in politiek en landsbestuur. Dat maakte dat de studie in Wageningen meteen goed voelde.

Wat mij tijdens de studie misschien wel het meest verraste, was hoe breed het programma eigenlijk was. De diversiteit aan vakken vond ik het leukste. Aan de ene kant doken we diep in beleidsprocessen: hoe beleid wordt gevormd, hoe besluitvorming werkt en hoe de Europese Unie functioneert. Aan de andere kant kreeg ik ook de klassieke economische vakken, zoals macro-economie.

Tijdens mijn master werd het allemaal een stuk kwantitatiever. We gingen echt de diepte in met methoden en data-analyse. Met die methodes kun je wetenschappelijk onderzoek repliceren. Werken met data vond ik sowieso altijd het leukste.

Tijdens mijn studie liep ik stage bij Wageningen Research, waar ik onderzoek deed naar klimaatadaptatie in Afrika. Op dat moment twijfelde ik of onderzoek doen misschien iets voor mij was als carrière. Met mijn stage wilde ik dat uitproberen. En dat lukte: het onderzoeksproces zelf vond ik erg interessant. Toch miste ik een beetje het gevoel dat je directe impact maakt. Dat inzicht bleek uiteindelijk belangrijk voor mijn loopbaan. Het heeft me geholpen om te kiezen voor werk waarin onderzoek meer toegepast is.

Wat me ook altijd zal bijblijven van de studie Economie en Beleid, is de sfeer onder studenten. Je merkte dat iedereen echt gemotiveerd was voor de Nederlandse beleidswereld. Dat kwam bijvoorbeeld naar voren tijdens een vak waarin we een rollenspel deden van een ministerie. Iedereen ging volledig op in zijn rol. Vooral bij groepswerk vond ik dat mooi: je weet dat je groepsgenoten allemaal een eigen perspectief hebben.

Mijn studentenleven in Wageningen was minstens zo belangrijk als mijn studie. Ik heb vijf jaar op een fantastisch huis gewoond met achttien huisgenoten. Daar heb ik vrienden gemaakt die ik nu nog steeds regelmatig zie. Daarnaast was ik actief bij studievereniging Mercurius, waar ik een bestuursjaar deed als penningmeester.

Wat Wageningen volgens mij uniek maakt, is hoe hecht alles is. Ook is het erg makkelijk om je in meerdere sociale kringen tegelijk te bevinden, of het nou je huis, studie, sport of vereniging is.

Toen ik mijn master afrondde, werkte ik al als student-assistent bij mijn vakgroep. Daardoor dacht ik er ook over na om een PhD te gaan doen. Toch wilde ik uiteindelijk liever iets meer toegepast werk doen. Uiteindelijk vond ik vrij snel een baan bij TNO.

De eerste periode was wel even wennen. Inhoudelijk kwam ik ineens in de energiesector terecht. Dat onderwerp had ik tijdens mijn studie niet uitgebreid behandeld. Maar dat vond ik juist ook interessant. Je leert ontzettend veel nieuwe dingen.

Wat me in mijn werk vaak opvalt, is hoe nuttig de manier van denken uit mijn studie is. Als BEB’er leer je problemen vanuit zowel economisch als politiek perspectief bekijken. Dat helpt enorm bij beleidsvraagstukken. Volgens mij heb je daardoor soms zelfs een voordeel ten opzichte van mensen met een puur technische achtergrond. Technische details kun je tijdens het werk nog leren. Maar het bredere systeem begrijpen is minstens zo belangrijk.

Inmiddels werk ik ruim een jaar bij TNO, bij de afdeling Energy Transition Studies. Mijn werk draait om onderzoek naar het Nederlandse energiesysteem. Soms moet je echt de diepte in om specifieke onderdelen van het systeem te begrijpen. Tegelijkertijd krijg je ook een breed overzicht van hoe alles samenwerkt. Een belangrijk onderdeel van mijn werk is het presenteren van onderzoek aan opdrachtgevers, zoals ministeries. Daar merk je dat er echt behoefte is aan je werk en dat ambtenaren er iets mee willen doen. Dat maakt het heel mooi. Mijn werkdagen bestaan meestal uit een combinatie van zelfstandig en samen werken. Een deel van de tijd besteed ik aan programmeren, data-analyse of rapporten schrijven. De rest gaat naar meetings: technische discussies met collega’s of strategische gesprekken met projectleiders.

Wat mij het meeste motiveert in mijn werk, is de impact. Het mooiste is dat je onderzoek direct wordt gebruikt door de overheid. Daardoor voelt het alsof je daadwerkelijk bijdraagt aan oplossingen. Ik probeer daarom betrokken te zijn bij onderwerpen die echt spelen in de actualiteit, zoals netcongestie. Met goed onderzoek kun je op dat soort thema’s echt impact maken

Voor de komende jaren wil ik me verder ontwikkelen als consultant voor de overheid. Ik wil nog meer leren over hoe je effectief projecten leidt. Uiteindelijk lijkt het me mooi om over een aantal jaar zelf een project te runnen, samen met een eigen team.

Als ik studenten één advies zou geven, is het dit: Bedenk waar je energie van krijgt. Dat kan een onderwerp zijn dat je interessant vindt, maar ook een bepaalde manier van werken. Werk je graag zelfstandig? Of juist veel met mensen? Het helpt ook om te bedenken waar je géén voldoening uit haalt. Volgens mij moet je jezelf niet dwingen om iets leuk te vinden dat eigenlijk niet bij je past.

Voel ik me nog steeds een Wageninger? Jazeker. Ten eerste omdat Wageningen gewoon een mooie stad is met een gezellige studentencultuur. Ik kom er nog steeds regelmatig. Maar er is nog een reden. Wageningen is ook in het werkende leven echt een merk. Zelfs op plekken waar je het niet verwacht, kom je de WUR nog tegen.