Van collegebank naar liefdesrelatie, een Valentijnsverhaal uit Wageningen: Lonneke en Rik vertellen hoe de liefde opbloeide

Van studievriendschap in Wageningen tot samen bouwen aan een duurzame brouwerij in Limburg. Lonneke en Rik laten zien hoe liefde, ondernemerschap en het Wageningen-gevoel al twintig jaar hand in hand gaan.

“We leerden elkaar kennen tijdens onze studie Levensmiddelentechnologie aan de HAS Den Bosch. Via onze studentenvereniging groeide een hechte vriendschap. Het was gewoon leuk samen - en dat werd alleen maar sterker toen we ontdekten dat we allebei verder wilden studeren aan Wageningen University & Research (WUR). Los van elkaar hadden we bewust voor Levensmiddelentechnologie gekozen, vanuit onze passie voor eten en drinken én onze honger naar verdieping.

We vertrokken allebei naar Wageningen. We werden zelfs een paar jaar huisgenoten op de Haarweg maar het bleef bij een warme vriendschap, al waren we toen al erg hecht. Natuurlijk waren we wat oudere studenten vanwege ons doorstroomtraject, maar we hebben erg genoten van de verschillende mensen die we hebben leren kennen; van een huisgenoot met een kaaiman als huisdier tot uitwisselingsstudenten en mede-techneuten. De sfeer in Wageningen was bijzonder open. We voelden ons nooit een nummer en kregen veel vrijheid om ons eigen pad te kiezen in stages en afstudeertrajecten. Die ruimte hielp ons ontdekken wie we wilden zijn - als professional én als mens. Na onze studie verhuisde Rik terug naar Limburg. Pas toen beseften we hoe we elkaar misten. Soms moet je eerst fysiek uit elkaar gaan om te realiseren wie écht belangrijk voor je is. Toen de vonk alsnog oversprong, was niemand in onze omgeving verrast - behalve wijzelf.

Naast het studeren waren we veel te vinden in De Vlaamsche Reus, een walhalla voor speciaalbierliefhebbers, waar Lonneke ook werkte tijdens haar studie. Tijdens die periode ontstond bij Rik het idee om een eigen brouwerij te starten in Stein, Limburg. Samen vertaalden we die droom naar een ondernemingsplan. We kenden elkaar al door en door, maar één vraag bleef: konden we ook goed samenwerken? Om ons heen zagen we voorbeelden van ondernemingen van koppels of vrienden waarbij vaak het bedrijf of de relatie uiteindelijk het onderspit delfde en dat wilden wij natuurlijk niet. We besloten eerst samen te ondernemen. Toen we na twee jaar nog steeds zonder ruzie samenwerkten, zijn we getrouwd.

Wat ons tijdens de studie sterk heeft gevormd, is het besef dat je verder moet kijken dan je eigen kader. De ecologische footprint van de levensmiddelenindustrie is groot - en dat voelde voor ons als een verantwoordelijkheid. Daardoor ontstond bij ons het idee om een kleinschalig productiebedrijf te beginnen waarbij duurzaam denken ook vertaald zou worden in korte ketens. In 2006 begonnen we in een vervallen boerderijcomplex met monumentale status, zonder water, elektriciteit of riolering. Juist daar wilden we een kleinschalige brouwerij, distilleerderij en proeflokaal ontwikkelen: Gasterie De Fontein en Brouwerij De Fontein.

Als kleine onderneming is duurzaam investeren niet altijd eenvoudig. Grote installaties zijn vaak onhaalbaar. Daarom kijken we vooral naar wat wél kan. We hebben geen warmtewisselaar, maar wel Tamworth varkens die de bostel uit het brouwproces eten. Restbieren destilleren we tot eigen likeuren, jenever en gin. Inmiddels hebben we ook een moestuin, kruidentuin, bijenkasten en hoogstamfruit. Alles wordt zoveel mogelijk seizoensgebonden verwerkt en vrijwel uitsluitend in Limburg afgezet. Tijdens rondleidingen laten we bezoekers zien hoe verwend we als consumenten zijn geraakt, en dat het ook anders kan. Sterker nog: dat het anders móét om de aarde leefbaar te houden.

Twee groeiende bedrijven runnen, naast een gezin met twee opgroeiende dochters, was intensief. Daarom hebben we de bedrijven gesplitst en twee jaar geleden het horecadeel afgestoten. Zo ontstond er meer ruimte — voor de brouwerij, de gronden eromheen én voor ons gezin. Dit jaar bestaan we 20 jaar. Daar zijn we trots op.

Ontdek zoveel mogelijk. Gebruik je studie om te ervaren, te experimenteren en te leren — in de collegebanken, tijdens stages en afstudeerprojecten, maar zeker ook daarbuiten. Ook van ervaringen waarvan je later zegt: ‘eens maar nooit meer’, leer je enorm veel.

Veel vrienden uit onze Wageningse tijd hebben inmiddels het ‘Wageningse nest’ verlaten en zich verspreid over Nederland en het buitenland. Toch weten ze ons nog altijd te vinden, Stein ligt tenslotte op de mooie route Maastricht/Heuvelland/Ardennen/Aken, en het bier staat altijd koud.
Een bijzondere band hebben we met professor Rob Nout, inmiddels gepensioneerd levensmiddelenmicrobioloog, met wie Rik zijn afstudeerproject deed. Nout was verbonden aan een aantal projecten in Afrika en Azië waarbij het werken met lokale kennis en middelen centraal stond; dat was een mooie match en die passie verbindt ons nog steeds.

Als we weer eens in Wageningen zijn, dan kan een bezoekje aan eetcafé H41 niet ontbreken. Tijdens onze eerste officiële date aten we daar een Toet D’amour en na al die jaren staat deze nog steeds op de kaart.  Ook bezoeken we samen geregeld een theater. Bij een van de laatste voorstellingen in Maastricht noemde cabaretier Jan Beuving Theater Junushoff in zijn voorstelling als leukste theater van Nederland, dat maakte ons wel plaatsvervangend trots.

Tijdens het 100-jarig bestaan van WUR in 2018 stond op de cover van het magazine Wageningen World: ‘We hebben een verplichting om te blijven bijdragen aan de grote vraagstukken.’ Die zin is ons altijd bijgebleven. Op onze bescheiden schaal proberen ook wij die bijdrage te leveren. Wat ooit begon als een studievriendschap in Wageningen, groeide uit tot een leven samen, met datzelfde Wageningen-gevoel als blijvende basis.”