Graven in Genomen – een moleculaire basis voor oester herstel

De platte oester (Ostrea edulis) kent een lange geschiedenis van overbevissing en wordt momenteel beschouwd als functioneel uitgestorven in een groot deel van haar oorspronkelijke verspreidingsgebied. Vanwege hoge ecologische waarde in het ondersteunen van mariene biodiversiteit is de platte oester een belangrijke doelsoort binnen herstelprojecten. In deze PhD heb ik genomische en epigenomische variatie binnen en tussen populaties en individuen onderzocht om een moleculaire basis te bieden voor duurzame herstel strategieën die gericht zijn op het behouden van genetische diversiteit. Het in kaart brengen van verschillende vormen van moleculaire variatie in het genoom van O. edulis, waaronder populatiestructuur, structurele variatie, en seks-specifieke DNA-methylatiepatronen, levert waardevolle inzichten over het behoud van genetische diversiteit die kunnen bijdragen aan duurzaam herstel van de platte oester.