Alumniverhaal Charlotte Walther

“Moeten we net weg op het moment dat het interessant wordt. Ik ben helemaal hooked nu,” zeg ik terwijl ik mijn laptop dichtklap. Op naar een overleg over waarom het zo lastig is voor jonge boeren om een bedrijf over te nemen én tegelijk te verduurzamen. Ik was net aan het uitzoeken waarom een subsidieregeling voor landbouwers onlangs is aangepast. De volgende dag interviewde ik een medewerker van de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland hierover. Hij behandelt de subsidieaanvragen. Ook plantte ik deze week wat groen aan bij een zorginstelling om daarmee het welzijn van de bewoners te vergroten. En hele gewone werkweek dus voor mij als beleidsonderzoeker landelijk gebied bij Wageningen Environmental Research.”

Hoe het begon

“Ik vraag me zelf wel eens af hoe ik terecht ben gekomen bij het onderzoeken van landbouwbeleid. Mijn eerste idee was om meteorologie te gaan studeren, maar ik miste ‘de mens’ bij deze studie. En het moest iets bijdragen aan de wereld. De BSc Environmental Sciences klonk goed. En heel fijn dat je in Wageningen niet meteen hoeft te kiezen, maar heel breed begint. Bij het gesprek over mijn MSc waren we snel klaar: “Ik denk dat veel milieuwinst te behalen valt, als je ook geld kunt verdienen. Misschien is de managementtrack van Urban Environmental Management dan iets voor jou?” vroeg mijn studieadviseur. “Goed idee”, dacht ik. “Bedrijven verdienen geld, belasten het milieu maar bedenken ook gave dingen om mét de natuur te werken”… en ik was binnen een paar minuten weer buiten.”

De docent heeft niet één keer duurzaam gezegd

“Daar zat ik dan in het managementcollege en kreeg meteen een cultuurshock. Het ging over efficiëntie, reorganisatie van een bedrijf, maar niemand had het over duurzaamheid. Langzamerhand realiseerde ik me dat ik ook een ‘taak’ heb om te begrijpen hoe mensen die mijn opleiding niet gevolgd hebben denken en praten. Alleen dan kan ik aanhaken om tot verandering aan te zetten.”

Duurzame energie werd hoofdmoot van mijn werk

“Mijn scriptie tijdens mijn MSc ging over energie en toen die interesse gewekt was, ben ik daarmee verdergegaan. Binnen mijn tweede baan kon ik ook bijdragen aan de energietransitie. Na een jaar traineeship bij een adviesbureau, werd ik beleidsmedewerker duurzaamheid bij een Achterhoekse gemeente. Plannen voor zonnevelden beoordelen, besluiten of we meedoen aan het regionale ‘energiebespaarpakket’ en met de wethouder bij bedrijven op bezoek die een zonnedak hebben. Heel gevarieerd, leuk werk. Ik had te kans om met veel aspecten van duurzaamheid en de samenleving kennis te maken.”

Een baan moet ook praktisch haalbaar zijn

“Toen kwam corona. Ik merkte hoe zeer me dat reizen naar de Achterhoek eigenlijk opbrak. En we hadden een baby op komst. Via een belletje met een kennis van een collega was ik er al achter dat onderzoeker een serieuze optie voor mij is. Ik miste bij de gemeente de mogelijkheid om verdiepend met onderwerpen aan de slag te gaan. Ineens was er een vacature voor onderzoeker in het landelijke gebied bij de WUR. “Lekker dicht bij huis én je draagt ook bij aan een betere leefomgeving. Dat het niet meer gaat over energie, is niet zo erg,” zo iets heb ik tijdens het eerste sollicitatiegesprek gezegd. En ik kreeg de baan!”

Dat eeuwige groepswerk tijdens de studie bleek nuttig

“Als onderzoeker bij Wageningen Research werk je tegelijk aan verschillende projecten. Ergens lijkt het wel op groepswerk. Handig dat ik hiermee al veel heb kunnen oefenen en ook wist wat mijn eigen handleiding is bij werken in een team. Wat ik tijdens mijn BSc en MSc heb geleerd over samenwerken en communiceren, kan ik nu dus mooi gebruiken in mijn werk bij dezelfde organisatie. De cirkel is rond.”