Junior Science Lab

In dit Junior Science Lab doken kinderen in de wondere wereld van ruimtelandbouw. Want kun je eigenlijk groenten telen op Mars? En wat hebben wormen, mest en tuinkers daarmee te maken? Woensdag 28 mei veranderde het Forum in Wageningen even in een ruimtebasis. Dertig nieuwsgierige bovenbouwers gingen er samen met ruimtelandbouwer dr. ir. Wieger Wamelink op missie naar de rode planeet.

Tijdens deze leerzame middag leerden ze hoe planten kunnen overleven op Mars. Want als je daar ooit gaat wonen, moet je natuurlijk ook eten. Vlees meenemen is niet praktisch, dus wordt het een leven als vegetariër. Maar hoe kweek je groenten op een bodem waar nooit iets heeft gegroeid? Met nagemaakte Marsbodem, tuinkerszaadjes en wormen gingen de kinderen zelf aan de slag. Die wormen hadden ze even daarvoor zelf gevangen op het grasveld naast het laboratium. De reacties varieerden van “Ieeel een worm heeft op mijn hand gepoept!” tot kinderen die het geen enkel probleem vonden om hun handen vies te maken.

Daarna maakten ze hun eigen wormenbak en leerden ze wat mest is. "Hebben jullie allemaal je bekertje poep en plas meegenomen?" vroeg Wieger met een glimlach. De klas viel even stil en er werd wat vies gekeken, tot bleek dat het een grapje was. Maar het verbaasde de kinderen dat je zelfs bonen kunt laten groeien op urine. En verrassend genoeg wilde toch bijna alle kinderen die bonen gewoon proeven als ze de kans kregen.

"Wie wil er naar de maan?", slechts een paar handen gingen omhoog. "Wie wil er naar Mars?" bij meer dan de helft schoot de hand de lucht in. Wel op één voorwaarde, dat ze ook weer terug naar huis zouden kunnen. Alle kinderen kregen een WKWU Ruimtelandbouwer-certificaat, persoonlijk ondertekend door Wieger Wamelink, mee naar huis. We zijn ontzettend trots op hoe enthousiast, nieuwsgierig en dapper iedereen heeft meegedaan.

Superhelden in je lichaam – een strijd tegen onzichtbare vijanden

Je ziet ze niet, maar ze zijn er wel: superhelden in je eigen lichaam die elke dag de vechten tegen ongewenste indringers. Tijdens dit Junior Science Lab ontdekten kinderen alles over hun eigen afweersysteem en speelden ze zelf de hoofdrol in een spannende strijd tussen bacteriën en immuuncellen.

Geen superhelden met capes of lasers, maar T-cellen, B-cellen en dendritische cellen, de échte superhelden van ons afweersysteem. Onder begeleiding van dr. Tamara Hoppenbrouwers (bioloog en immunoloog, WUR) doken ze in de onzichtbare wereld van virussen, bacteriën en lichaamseigen bescherming.

De middag begon met een mini-college, waarin Tamara uitlegde hoe je lichaam zich verdedigt tegen ziekteverwekkers. Daarna gingen de kinderen aan de slag met het maken van hun eigen superhelden-kwartetspel. Er werd geknipt, geplakt en gelachen, terwijl ze spelenderwijs kennismaakten met de verschillende afweercellen en hun superkrachten. Met elke kaart ontdekten ze een nieuw stukje van de onzichtbare strijd die zich dagelijks in je lichaam afspeelt.

Maar toen kwam de verrassing: Tamara had stiekem fluorescerend poeder op de scharen aangebracht. Zonder dat iemand het doorhad, verspreidden de “bacteriën” zich razendsnel. Niet zichtbaar met het blote oog, maar onder de UV-lamp bleek ineens hoe het zich had verspreid en wie het direct of indirect had aangeraakt: handen, kleding en zelfs gezichten lichtten op.

In dit Junior Science Lab doken kinderen in de groene en smakelijke wereld van het voedselbos. Want sinds wanneer groeit ons eten eigenlijk in een bos? En wat valt daar tussen de bomen en struiken allemaal te halen?

Tientallen nieuwsgierige kinderen trokken hun stevige schoenen aan voor een echte buitenexpeditie. Samen met expert Ester Klein Hesselink lieten ze het klaslokaal achter zich om de geheimen van voedselbosbouw te ontrafelen.

In Nederland schieten voedselbossen letterlijk als paddenstoelen uit de grond. Maar hoe ontstaat zoiets? Tijdens een leerzame middag in de buitenlucht leerden de jonge onderzoekers hoe een voedselbos zich ontwikkelt en voor wie al dat eten eigenlijk bedoeld is: alleen voor mensen, of ook voor de dieren?

Tussen de takken en bladeren speurden ze naar eetbare planten. En bij een voedselbos hoort natuurlijk ook proeven! Voorzichtig werden er onbekende blaadjes en besjes getest. De reacties varieerden van een verrast "Hé, dit smaakt eigenlijk best wel zoet!" tot een paar vertrokken gezichten bij smaken die ze nog niet kenden. Een middag vol buitenlucht, modderige schoenen en slimme vragen. De kinderen ontdekten dat de natuur eigenlijk één grote supermarkt is, zolang je maar weet waar je moet zoeken.

In dit Junior Science Lab doken 25 nieuwsgierige basisschoolleerlingen letterlijk de diepte in. Want heb je je weleens afgevraagd wat er zich allemaal onder je schoenzolen afspeelt, en waarom die bruine aarde zo ontzettend belangrijk voor ons is?

Onder begeleiding van bodemwetenschapper Stephan Mantel lieten de kinderen het klaslokaal voor wat het was en gingen ze aan de slag als échte bodemonderzoekers. Geen theorie uit een boekje, maar handen uit de mouwen! Gewapend met een grote grondboor mochten de kinderen zelf de aarde in. Het was flink duwen en draaien, maar met trots haalden ze hun eigen bodemprofielen omhoog. Er werd aandachtig gekeken, geplozen en vooral veel gevoeld. Is het zand, klei of misschien wel veen?

De leerlingen leerden hoe ze met hun eigen zintuigen de verschillende bodemsoorten konden herkennen. Maar wat vertelt zo'n stukje grond ons eigenlijk? Samen met Stephan onderzochten de kinderen waar die verschillende soorten aarde het best voor gebruikt kunnen worden. Waar kun je bijvoorbeeld het beste een stevig huis op bouwen, en welke grond is juist perfect om ons voedsel op te laten groeien?

Het was een fantastische middag vol ontdekkingen, stevig speurwerk en natuurlijk de nodige modderige vingers. Met een compleet nieuwe kijk op de wereld onder onze voeten gingen de 25 kersverse bodemexperts aan het eind van de dag weer naar huis. We zijn enorm trots op hoe fanatiek iedereen heeft meegeboord en onderzocht!